บิดาของเจ้าสาวจะมีหน้าที่มอบลูกสาวของตนออกไปในพิธีแต่งงาน  หรือเรียกตามพิธีว่า “ กานยาดานา ”   นอกจากนั้นยังมีชื่อเรียกพิธีต่างๆ ที่น่าสนใจแตกต่างไปเช่น “ เมเฮนดี ”  คือวันมงคลที่ถูกเลือกจากการดูฤกษ์ยามของเจ้าบ่าวและเจ้าสาว “ มิไล ”  เป็นพิธีที่นำลูกเขยและลูกสะใภ้เข้าบ้าน “ วิวาห์ ”   คือพิธีแต่งงานและเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของความสัมพันธ์  ว่าที่เจ้าสาวจะได้รับ “ ทาโม ”   หรือสร้อยคอทองคำ ซึ่งคล้ายกับความหมายของการสวมแหวนแต่งงานในประเพณีของชาติอื่นๆ เจ้าบ่าวชาวอินเดียนั้นจะได้รับการยกย่องเป็น “ วิษณุ ”  เพราะวิษณุเท่านั้นถึงจะเหมาะสมกับเจ้าสาวผู้ซึ่งถือว่าเป็นของขวัญล้ำค่าที่เทพเจ้าเท่านั้นสมควรจะได้รับ  ส่วนเจ้าสาวชาวจะเปรียบเสมือนกับเทพธิดา “ ลักษมี ”  ดังนั้น ชุดแต่งงานและเครื่องประดับจึงถูกออกแบบมาให้เจ้าสาวเหมือนกับเทพธิดา  แต่ละท้องถิ่นของประเทศอินเดียอาจมีพิธีการและการแต่งกายที่แตกต่างกันออกไป  แต่โดยส่วนใหญ่แล้วชุดของเจ้าสาวจะอยู่ในรูปของ “ ส่าหรี ”  เครื่อง-ประดับก็จะประกอบไปด้วยสร้อยคอ, กำไล, แหวน, แหวนจมูก, กำไลข้อเท้า และแหวนนิ้วเท้า  และที่ขาดไม่ได้เลยในพิธีการแต่งงานชาวอินเดียคือ  ดอกไม้นานาพันธุ์  ถึงแม้ว่าในปัจจุบันเจ้าบ่าวอาจเลือกสวมชุดสูทแต่ส่วนใหญ่แล้วเจ้าบ่าวมักจะสวมชุดแบบโบราณ  โดยเฉพาะทางตอนใต้ของอินเดียเจ้าบ่าวจะมีผ้าโพกศีรษะประดับดอกไม้  เพื่อปกป้องเจ้าบ่าวจากสิ่งเลวร้ายโดยพี่สะใภ้จะเป็นผู้ตกแต่งให้