“ เริงรื่นเม็กซิโก”

เม็กซิโกเป็นประเทศที่มีความหลากหลายของชนชาติ  ในที่นี้จะขอกล่าวถึงประเพณีที่ถือปฏิบัติกันเฉพาะในแถบที่ราบสูงตอนกลางและเม็กซิโกตะวันตก
การพบกันของหนุ่มสาวเม็กซิกันนั้นค่อนข้างลำบาก  ด้วยความสันโดษ  บรรดาพ่อๆ ทั้งหลายจะทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลและปกครองลูกโดยเฉพาะลูกสาว  แม้ว่าพวกเธอจะอายุ 20 ปีแล้ว ก็ยังต้องเชื่อฟังและเคารพผู้เป็นพ่อเสมอ พวกเธอจะสามารถพบกับหนุ่มๆ ได้เฉพาะตอนเย็นวันอาทิตย์เท่านั้น ซึ่งจะมีผู้ปกครองคอยเฝ้าดูอยู่ไม่ห่าง  ในวันนั้นผู้หญิงจะถักเปียและสวมเสื้อผ้าอย่างสวยงามพร้อมกับเดินไปมาให้หนุ่มได้ยลโฉม ชายหนุ่มก็ไม่น้อยหน้า  โดยพวกเขาจะแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่สง่างาม  สวมร้องเท้าบู้ทและยืนสอดส่ายสายตาหาสาวที่ถูกใจ  และถ้ายังไม่พบก็อาจต้องพยายามใหม่ในอาทิตย์ต่อไป  ความรักที่เกิดจากการพบกันลักษณะนี้ไม่ได้จบลงแบบง่ายดายเพราะคนที่จะตอบรักกลับนั้น  ไม่ใช่สาวที่ถูกหมายปอง  แต่กลับเป็นพ่อของหญิงสาว ซึ่งพ่อว่าอย่างไรลูกก็ต้องว่าอย่างนั้น  และด้วย้เหตุนี้หากชายใดไม่ได้รับการยินยอมให้คบหากับลูกสาวบ้านไหน  ก็อาจเกิดการหนีตามกันไปของคนทั้งคู่ได้  ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับความยินยอมพร้อมใจของฝ่ายหญิงด้วยเช่นกันหลังจากทั้งสองได้หนีตามกันไปแล้ว ผู้เป็นพ่อแม่จะเปิดโอกาสให้เข้ามาพูดคุยและทำพ๊ะแต่งงานให้ถูกต้อง แต่หากหญิงใดที่ถูกลักพาตัวไปโดยไม่มีเจ้าบ่าวออกมารับผิดชอบพ่อของเธอก็จะไม่บังคับ  ไม่เรียกร้องหรือเร่งรัดใดๆ ตราบใดที่ลูกสาวยังไม่ท้องเสียก่อน

		ในงานแต่งงาน  หากครอบครัวไหนมีปัญหาเรื่องเงินๆ ทองๆ ที่จะใช้ก็ต้องรอให้ถึงช่วงที่มีการจัดการแต่งงานหมู่ซึ่งจัดขึ้นเพื่อคู่รักที่รักจริงหวังแต่งแต่ไม่มีเงินก้อน  ซึ่งพระจะจัดการแต่งให้รวมกันหลายๆ คู่ปีละครั้ง โดยเฉพาะที่เมซคาลาเท่านั้นที่จัดงานแต่งงานให้ฟรี ๆ โดยจะมีพ่ออุปถัมภ์ออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้  ในงานจะมีหงส์คู่เป็นของที่ระลึก ช้อนเงิน ถ้วยทอง ถูกจัดเตรียมไว้อย่างสวยงาม  มีการเผาเครื่องหอมในพิธีแต่งงานนี้ด้วย มีเสียงดนตรีจะถูกบรรเลงขับกล่อมไม่ขาดโดยมากมักเป็นการบรรเลงกีตาร์จากมือดีที่บังเอิญถูกเชิญมาเป็นแขกในงาน  ประกอบกับไวโอลิน  ปี่  กลองและเขาสัตว์ให้ได้ 5 อย่าง ก็สามารถรวมเป็นวงดนตรีผสมที่ดีพร้อมสำหรับบรรเลงในงานแต่งงานได้อย่างสบาย  แขกที่มาและเพื่อนเจ้าสาวมักจะสวมเสื้อใส่เสื้อผ้าสีแดง หรือจะใส่สีดำก็ยังได้ และสาวๆ มักนิยมแต่งผมของพวกเธอด้วยน้ำมัน “มาเมย์”
งานแต่งงานของชาวฮุยโชล์ไม่นิยมเชิญแขกนอก ส่วนพวกรายาวิยิมซึ่งอาศัยอยู่บริเวณทะเลสาบ เจ้าบ่าวมักจะสวมใส่กางเกงสีขาว เสื้อเชิ้ตปักรูปกวาง มังกร นกอินทรีสองหัว หรือไม่ก็รูปสัญลักษณ์ของเทพเจ้าต่างๆ ส่วนเจ้าสาวมักสวมเสื้อที่ปักอย่างสวยงาม นอกจากจะใช้สวมใส่ในพิธีแต่งงานแล้วยังสามารถใช้ในโอกาสพิเศษอื่นๆ ได้อีกด้วย  ซึ่งมักสวมใส่กับสายสะพายและเข็มขัดผ้าฝ้ายเส้นเล็กๆ กับกระเป๋าหนังใบเล็ก ๆ 8-9 ใบ และสวมกระโปรงผ้าเนื้อมัน
ชนเผ่าฮุยพิวส์ก็มีเครื่องแต่งกายที่ใช้ใส่ในพิธีแต่งงานเหมือนกันซึ่งสืบทอดกันมากกว่าร้อยปีและยังนิยมใช้กันในตอนใต้ของเม็กซิโก ลักษณะเป็นผ้าทอผืนสี่เหลี่ยมต่อขอบเข้าด้วยกัน สลับสีแดงกับริบบิ้นนิยมใส่ยาวถึงหัวเข่าสำหรับสาวชาวอมัสโก  แต่สำหรับซาโปเทคส์นิยมใส่กระโปรงปักด้วยไหมยกดอกสีเงินหรือทองที่สั้นๆ และมักทาแป้งและแต่งเติมใบหน้าให้ดูแปลกตาเพื่อให้ดูน่าดึงดูดใจยิ่งขึ้น หลังจากเสียงดนตรีจังหวะวอลท์ดังขึ้น  บรรดาเหล่าแขกทั้งหลายจะพยายามยัดเงินใส่เสื้อผ้าคู่บ่าวสาวเพื่อที่จะได้เต้นรำกับพวกเขา  และบรรดาสาวๆ ก็จะร่วมกันร้องเพลงให้คนทั้งคู่  ซึ่งเป็นเพลงล้อเลียนเจ้าบ่าวว่า
ต่อไปนี้จะต้องเป็นพ่อบ้านแล้วจะไปเจ้าชู้ที่ไหนไม่ได้อีก และในระหว่างที่ร้องเพลงนี้เจ้าบ่าวจะถูกแต่งตัวด้วยผ้ากันเปื้อน มือถือไม้กวาดแล้วยังต้องอุ้มเด็กเล็กๆ ไว้อีกด้วย ต่อจากนั้นบรรดาสาวโสดทั้งหลายจะรวมตัวกันโดยไมได้นัดหมายเพื่อรอรับช่อดอกไม้จากเจ้าสาว  ส่วนเจ้าบ่าวก็จะถูกกลุ่มเพื่อนๆ รวบตัวโยนขึ้นฟ้า  เพื่อเป็นการแสดงความยินดีและถือเป็นการส่งตัวเพื่อนด้วย